مشاهیر گردشگری – سعدی

مشاهیر گردشگری - سعدی

ابو محمد مشرف الدین مصلح بن عبدالله معروف و متخلص به سعدی، نویسنده، جهانگرد و شاعر ایرانی قرن هفتم هجری که در سال ۵۸۹ خورشیدی در شیراز دیده به جهان گشود.

سعدی شاعری معروف است که آوازه و شهره‌ی او چه در زمان حیات و چه در بعد از حیاتش در اقصای نقاط عالم پیچیده بود. وی را استاد سخن و استاد نظم و نثر می‌خوانند و اهل ادب به او لقب شیخ اجل را داده‌اند.

جهانگرد شاعر و یا به عبارتی دقیق‌تر شاعر جهانگرد، سعدی شیرازی، جهانگردی خود را بین سال‌های ۶۲۱-۶۲۰ از سفر به عراق عرب و تحصیل در مدرسه نظامیه بغداد شروع کرد و با سفر به سایر کشورها ادامه و در سال ۶۵۵ سفر ۳۰ خود را پایان داد.

روحیه اجتماعی داشتن و اهل نشست‌وبرخاست با مردم بودن و گرایش به‌تنهایی و عزلت نداشتن برخلاف اکثر شاعران، منجر به این شد که سفر و گردش و دنیا دیدن را آغاز کند و این بشود سرآغاز کوله باری از تجربه و حکایات و پند و اندرز و نصایح اخلاقی و آشنایی با فرهنگ و آداب‌ورسوم مردم برای خودش و مردمان پس از خودش.

پیوند و گره خوردن روحیه سفر و گردش با طبع شاعری در او منجر به این شد که تجربیات گران‌بها و حکایات آموزنده و پند و نصایح اخلاقی و سایر چیزهای مفید و ارزشمند را برای ما به یادگار بگذارد و در آثار او می‌توان به این نکات و مطالب دست‌یافت.

این جهانگرد معروف و نام‌آشنا که شاعر و نویسنده نیز بود در جریان سفر دورودراز و ۳۰ ساله خود به کشورهای عراق و مصر و عربستان و لبنان و مراکش سفرکرده و باقدرت فهم و درک بالا و دید تیز و دقیق توانسته است دغدغه‌ها، خواسته‌ها و آرمان‌های مردمان مختلف را در این کشورها ببینید و بفهمد و با قشرهای مختلف مردم حشرونشر و معاشرت داشته باشد که این از ویژگی‌های متمایز سعدی با سایر شاعران است.

سعدی در جریان سفرهای خود با مصائب و سختی و خطرهای فراوانی نیز روبرو می‌شود که از همه آن‌ها به‌نوعی جان سالم به درمی‌برد و نکته و حکایتی نیز از این اتفاقات بیان می‌دارد. وی در رابطه با جهانگردی خویش این‌چنین می‌سراید:

در اقصای عالم بگشتم بسی

به سر بردم ایام با هرکسی

تمتع به هر گوشه‌ای یافتم

زهر خرمنی خوشه‌ای یافتم

سعدی در زمان حکومت اتابکان فارس می‌زیسته و دوره‌ی زندگی وی همراه بوده است با حمله‌ی مغول به ایران در زمان خوارزمشاهیان.

ازجمله آثار سعدی می‌توان به بوستان که نخستین اثر اوست اشاره کرد که در ۱۰ باب به نظم نوشته‌شده است و گلستان که در ۸ باب بعلاوه مقدمه به‌صورت نثر مسجع یا آهنگین نوشته‌شده است که شامل نوشته‌های کوتاه و نصایح اخلاقی است؛ همچنین می‌توان به دیوان اشعار و مواعظ اشاره کرد. این شاعر جهانگرد سرانجام در سال ۶۷۱ در شیراز جان به جان‌آفرین تسلیم کرد.

آرامگاه سعدی - مشاهیر گردشگری

درباره تیم محتوای آکادمی فرانگر

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *